Μεταφύτευση ορχιδέας

Εδώ και πολύ καιρό προσπαθώ να γράψω την προσπάθειά μου να μεταφυτεύσω μια ορχιδέα της μητέρας μου, αλλά μέχρι τώρα δεν έβρισκα το χρόνο. Βρήκα όμως σήμερα την ευκαιρία, και θα σας διηγηθώ την εμπειρία μου.

Πριν από 1,5 χρόνο περίπου, έφεραν δώρο στη μητέρα μου μια πανέμορφη λευκή φαλαινόψις φορτωμένη με μεγάλα άνθη. Μου έκαν εντύπωση πως ήταν μέσα σε ένα μεγάλο γυάλινο βάζο (και όχι σε κασπό, όπως είχα συνηθίσει να τις βλέπω) με κάτι καφέ ξύλινα μπιλάκια για υπόστρωμα. Με μεγάλη προσοχή στα ποτίσματα ώστε να μη λιμνάζει νερό μέσα στη γλάστρα, αφού δεν είχε τρόπο αποστράγγισης, η μητέρα μου κατάφερε να κρατήσει την ορχιδέα σε πολύ καλή κατάσταση. Έβγαλε αρκετά νέα φύλλα, και κάποια στιγμή άρχισε να βγάζει και νέο ανθοφόρο (οι δύο προηγούμενοι, μετά το τέλος της ανθοφορίας, άρχισαν να ξεραίνονται και τους κόψαμε από χαμηλά).

Λίγο πριν τη μεταφύτευση Μετά από καιρό, παρατηρήσαμε ότι η γυάλινη γλάστρα άρχισε να εμφανίζει πράσινο χρώμα στα τοιχώματά της. Δεν το λες και καλό σημάδι αυτό… Έτσι, πήρα την απόφαση να τη μεταφυτεύσω σε μία μεγάλη διάφανη γλάστρα που προμηθεύτηκα από το MyOrchid και να ακολουθήσω τις οδηγίες από παλιότερο άρθρο για διάσωση και μεταφύτευση.

Με μεγάλη προσοχή, ξεκίνησα να αδειάζω αυτό το βάζο, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι οι μπίλιες είχαν γίνει ένα σώμα τόσο η μία με την άλλη όσο και με της ρίζες της ορχιδέας. Πέρασε ώρα μέχρι να καταφέρω να βγάλω το φυτό από εκεί μέσα. Με δυσκόλεψε και το γεγονός ότι έπρεπε να κυνηγάω τις μπίλιες που έπεφταν από τον νεροχύτη, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω αυτή τη δουλειά σκυμμένη στη μπανιέρα! Ευτυχώς, ελάχιστες ρίζες είχαν σαπίσει, τις οποίες και έκοψα με προσοχή.

Οι περισσότερες ρίζες είχαν γίνει ένα με το υπόστρωμα

Τώρα είχε έρθει η στιγμή να χωρέσω τις ρίζες στην καινούρια γλάστρα. Ο κορμός της ορχιδέας είχε πάρει μεγάλη κλίση όσο ήταν στο γυάλινο βάζο, και αυτό έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα γιατί  δεν μπορούσα να τη στηρίξω με κάποιο τρόπο… Με την προσθήκη του υποστρώματος, άρχισε να βαραίνει η γλάστρα και να μένει η ορχιδέα στη θέση της. Αφού κατάφερα να γεμίσω όλα τα κενά μεταξύ των ριζών με το υπόστρωμα, την έβαλα μέσα σε κασπό και την τοποθέτησα σε φωτεινό σημείο.

Τις επόμενες μέρες άρχισε να κιτρινίζει ένα από τα μεγαλύτερα φύλλα της. «Την πατήσαμε», σκέφτηκα. Η εγχείριση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε! Δεν το έκοψα, παρά το άφησα να δω τι θα απογίνει από μόνο του. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε κατακίτρινο και κάποια στιγμή που το ακούμπησα κόπηκε από μόνο του σαν να ήταν σάπιο. Η μητέρα μου προτίμησε να την πάρει ξανά σπίτι της και να την τοποθετήσει στο σημείο που την είχε όλους αυτούς τους μήνες, μήπως και συνέλθει από την αλλαγή περιβάλλοντος (αυτή κι αν ήταν αλλαγή! Άλλη γλάστρα, άλλο σπίτι…).

Το γεγονός ότι άργησα να γράψω τόσο πολύ για αυτό το εγχείρημα έχει και τα καλά του. Μπορώ να σας πω και τα τελικά του αποτελέσματα. Ο ασθενής, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά και εκείνο το κίτρινο φύλλο ήταν και το μοναδικό αρνητικό σημάδι. Έχει μεγαλώσει τον ανθοφόρο με πολλές διακλαδώσεις και είναι γεμάτη μπουμπούκια! Τουλάχιστον, τώρα θα έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην επόμενη μεταφύτευση…

$English: