Μάθημα Υπομονής

Γεια σας,

έχει περάσει αρκετός καιρός από τον χαιρετισμό μου εδώ. (Στηβ χαμογελάς;)

Θα μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μιας φαλαινόψις. Την απέκτησα πριν από περίπου 1,5 χρόνο, φυτό πολύ υγιές, με νέες αναπτύξεις και φορτωμένο με ανθοφόρα στελέχη και πολλά λουλούδια. Με μία λέξη, εντυπωσιακή.

Δεν είχαν περάσει 10 μέρες, θυμάμαι ακόμα εκείνο το μεσημέρι, τον θόρυβο που ακούστηκε από το σαλόνι και κατάλαβα αμέσως τι είχε συμβεί, πριν ακόμα πάω να δω.

Θα κάνω μια μικρή παρένθεση εδώ, επισημαίνοντας πόσο σημαντική είναι η σωστή επιλογή της θέσης που θα βάλουμε το φυτό μας. Εκείνο δεν μπορεί να διαλέξει, οπότε εμείς πρέπει να σκεφτούμε από πριν, ποια θέση είναι η καλύτερη και να μην το μετακινήσουμε στη συνέχεια από εκεί. Χώροι εκτεθειμένοι στον ήλιο μετά τις 10 το πρωί, διάδρομοι που χρησιμοποιούνται συχνά από εμάς, θέσεις προσβάσιμες από κατοικίδια ή μικρά παιδιά και σημεία που μπορεί να εκτεθούν σε δυνατό ρεύμα αέρα δεν είναι καλές επιλογές. Συνεχίζω….

Θυμάμαι ακόμα την εικόνα που αντίκρισα εκείνο το μεσημέρι. Ανθοφόρα, φύλλα και νέες αναπτύξεις σπασμένα, μαζί με το κασπώ και φλοιό, σκόρπια στο πάτωμα. Αιτία, ένα ρεύμα αέρα από μισάνοιχτο παράθυρο. Αρκετά στεναχωρημένος, όχι γιατί δεν την είχα καλά καλά 10 μέρες, αλλά γιατί αυτό θα μπορούσε να μην έχει γίνει αν εγώ ήμουνα πιο προσεκτικός. Ωστόσο δεν μπορούσα να αλλάξω αυτό που είχε συμβεί.

Στη φωτογραφία εδώ (σημερινή) φαίνονται ακόμα σημάδια στα φύλλα που δεν αφαιρέθηκαν τελείως:

Τα σημάδια της πτώσης.

Αφού μάζεψα τα συντρίμμια από το σημείο 0, την έπλυνα με νερό και την ακούμπησα σε ένα τραπέζι. Δεν έχω φωτογραφία να σας τη δείξω αλλά αν την βλέπατε θα απορούσατε. Πιστεύω μία κουβέντα που άκουσα «μη στεναχωριέσαι, θα πάρεις άλλη», ήταν αυτό που με οδήγησε τελικά να την κρατήσω.

Όχι δεν ήθελα άλλη, ήθελα αυτήν και θα έκανα ότι καλύτερο μπορούσα.

Με απολύμανση στα εκτεθειμένα σημεία, με μεταφύτευση σε καινούριο φλοιό και με κατάλληλα δεσίματα και στηρίξεις, την τοποθέτησα σε ένα σημείο και φρόντισα, ειδικά για τον πρώτο καιρό, να μην την ενοχλεί τίποτα εκτός από μένα 1 φορά τη βδομάδα.

Από τότε έχει περάσει αρκετός καιρός. Καινούριες αφίξεις έχουν έρθει, αν θέλετε, της κάνουν παρέα.

Ναι, είναι ακόμα μαζί μου! Να σας τη δείξω; 🙂

Ολάνθιστη μετά από την "εντατική" φροντίδα.



Ανταπόκριση από την έκθεση ορχιδέας RHS ’13 2ο Μέρος – Φαλαινόψις

Στο δεύτερο μέρος του φωτορεπορτάζ (το άλμπουμ βρίσκεται μετά το τέλος του άρθρου) από την έκθεση ορχιδέας της RHS  στο Λονδίνο, θα ασχοληθούμε με τις φαλαινόψις.

Πρόκειται για τις εμπορικότερες ορχιδέες της αγοράς μιας και παράγονται μαζικά με καλλιέργεια φυτικού ιστού, κάτι που εγγυάται πανομοιότυπα φυτά σε κάθε καλλιέργεια. Υπάρχουν τουλάχιστον 31.382 κατοχυρωμένα υβρίδια φαλαινόψις μιας και καθημερινά δημιουργούνται και κατοχυρώνονται νέα.

Χαρακτηριστικό της εμπορικής τους διάθεσης είναι πως συνήθως πωλούνται ως NOID, δηλαδή χωρίς να γνωρίζει ο κάθε πωλητής ή αγοραστής ποιο ακριβώς υβρίδιο είναι και ποια η γενεαλογία του. Πίσω από αυτό το γεγονός δεν κρύβεται κάποιος απώτερος σκοπός, απλά στην μαζική αγορά και κυρίως στην παρορμητική αγορά ενός ήδη ανθισμένου φυτού στο ράφι ενός σούπερ μάρκετ, το όνομα δεν παίζει ρόλο. Αυτό που πραγματικά είναι καθοριστικό, είναι η προσφερόμενη τιμή.

Η τιμή καθορίζεται από δύο παράγοντες. Την ποιότητα του φυτού (καθορίζεται τόσο από αισθητικούς λόγους πχ αριθμό ανθοφόρων, σπανιότητα χρώματος, αριθμό λουλουδιών και μπουμπουκιών, μέγεθος φυτού, ύψος ανθοφόρου κλπ, όσο και από την ανθεκτικότητα, την προσφερόμενη φροντίδα, την ποικιλία του αλλά και την φυτουγεία του -με μολυσμένα με ιούς φυτά να προσφέρονται προς 5 ευρώ, έχοντας ημερομηνία λήξης-) και την ποσότητα αγοράς (είναι εύκολο για τον καθένα να καταλάβει πως άλλη τιμή αγοράς θα έχει κάποιος που αγοράζει 5.000 φυτά από έναν παραγωγό και άλλη κάποιος που αγοράζει 50). Έτσι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων ή μεγάλοι εισαγωγείς στην κάθε αγορά, έχουν χαμηλότερες τιμές. Φυσικά ένα ανθοπωλείο θα έχει μεγαλύτερη τιμή από ένα σούπερ μάρκετ ακόμη και για την ίδια ποιότητα φυτού.

Στο MyOrchid διαθέτουμε επιλεγμένες φαλαινόψις. Αυτές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Δικές μας εισαγωγές, όπου γνωρίζουμε ακριβώς ποιο φυτό προσφέρουμε και το διαθέτουμε με το πλήρες βοτανικό του όνομα, είναι ανώτατης ποιότητας και έχει δεχθεί την μέγιστη δυνατή φροντίδα σε κάθε στιγμή της ζωής του, από τον παραγωγό μέχρι να φτάσει στα χέρια σας. Η δεύτερη κατηγορία είναι επιλεγμένα φυτά του εμπορίου. Επισκεπτόμαστε την αγορά και από όλα τα διαθέσιμα φυτά ελέγχουμε και επιλέγουμε (συνήθως 4-5 από 100-200 διαθέσιμα) αυτές που περνάνε τον έλεγχο των 10 σημείων. Μιας και αγαπάμε όλες τις ορχιδέες, ακόμη και αυτές που δεν αγοράζονται από εμάς, οι δέκα συμβουλές για την αγορά μιας ορχιδέας είναι διαθέσιμες στο κοινό, ώστε να βοηθηθούν στην επιλογή τους ακόμη και από το ράφι ενός σούπερ μάρκετ.

Φυσικά η επιλογή του MyOrchid ως προμηθευτή για μια επιλεγμένη φαλαινόψις εισαγωγής μας (και με την ονομασία της) ή μιας βοτανικής (προϊόν καλλιέργειας φυσικού είδους, όπως απαντάται στην φύση) είναι αυταπόδεικτα μια εκ των καλυτέρων επιλογών για έναν συλλέκτη και γνώστη της καλλιέργειας των ορχιδέων. Τι γίνεται όμως με την κατηγορία των εμπορικών υβριδίων; Γιατί να επιλέξει κανείς το MyOrchid όταν, εκτός από το ανθοπωλείο της γειτονιάς του, μπορεί κανείς να βρει μια ορχιδέα φαλαινόψις σε σούπερ μάρκετς, φυτώρια, κάβες, ζαχαροπλαστεία και καταστήματα επίπλων; Μια πελάτισσά μας νομίζω το έθεσε καλύτερα από όσο ο καλύτερος διαφημιστής: «Και το ίδιο φυτό να είναι, η έλλειψη φροντίδας στο μαγαζί θα το ζορίσει και μπορεί να μαραθεί». Με λίγα Λόγια, ένα μη εξειδικευμένο κατάστημα, δεν έχει σχεδιαστεί για να φροντίζει φυτά, πολλές φορές δεν ποτίζονται καν όσο φιλοξενούνται εκεί ή πνίγονται στο νερό. Αν αναλογιστεί κανείς πως ο νούμερο ένας λόγος που μαραίνονται οι φαλαινόψις, είναι το λάθος πότισμα, τότε δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι πιθανόν μια ορχιδέα από τέτοια μη εξειδικευμένα καταστήματα, έχει ημερομηνία λήξης στα χέρια ενός αρχαρίου.

Για να μην παρεξηγηθώ, προσωπικά, έχω αγοράσει άπειρες φορές ανθισμένες φαλαινόψις από σούπερ μάρκετ, ανθοπωλεία, ακόμη και καταστήματα επίπλων. Η παρόρμηση του να βλέπεις κάτι ανθισμένο μπροστά σου, η χαμηλή τιμή και η γνώση μου στο να ξεχωρίζω αν μια ορχιδέα θα αντέξει ή όχι, με βοήθησαν να βρω μερικά φυτά σε εξαιρετική κατάσταση και χαμηλή τιμή. Για κάθε μια όμως από αυτές τις περιπτώσεις, είχα 5-6 με κάψιμο των μπουμπουκιών, με τερματικό ανθοφόρο ή άλλα προβλήματα. Ο λόγος; Πατριωτικά επέλεξα να σώσω ένα δυστυχισμένο φυτό στα πρόθυρα του μαρασμού.

Εκτός από καταστήματα, έχω σώσει φυτά ακόμη και από τα σκουπίδια. Άλλο ένα φαινόμενο της εποχής μας. Πολλοί καταναλωτές της μαζικής αγοράς, έχουν ίσως εκπαιδευτεί με την ευκαιριακή διάθεση αυτών των φυτών, στο να πετούν τις ορχιδέες τους μόλις απανθίσουν και να αγοράζουν καινούριες, αντί να τις μεταφυτεύσουν και φροντίσουν ώστε να απολαύσουν πολλές μελλοντικές ανθοφορίες. Για να μην είμαστε άδικοι, δεν ανήκουν όλοι σε αυτή την κατηγορία, υπάρχουν πολλοί που απλά πήραν ένα ήδη στρεσαρισμένο φυτό που λίγες εβδομάδες μετά, είχε αποδημήσει στην μεγάλη γλάστρα στον ουρανό (όπως λέει και μια φίλη μου).

Η σωστή φροντίδα μιας ορχιδέας φαλαινόψις, δεν είναι δύσκολη. Απαιτεί μόνο μια μικρή προσοχή με το πότισμα, ένα πρόγραμμα λίπανσης και μια μεταφύτευση κάθε 12-18 μήνες. Στο κατάστημα μπορείτε να βρείτε ειδικά σχεδιασμένα προϊόντα φροντίδας. Και αν σας άνοιξε η όρεξη για φαλαινόψις, μπορείτε να βρείτε μερικές (πάντα σε περιορισμένη διαθεσιμότητα) που έχουν φροντιστεί σωστά. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα η αλλαγή συνθηκών να κάψει τα μπουμπούκια, η σωστή φροντίδα όμως των δικών μας φυτών, πρακτικά μειώνει κατά πολύ την πιθανότητα σε σχέση με στρεσαρισμένα φυτά της αγοράς ακόμη και αν χρειαστούν μόνο 5 λεπτά μεταφοράς μέχρι το σπίτι σας.



Χρώμα 46

Ακόμη και στο ψιλόβροχο, μερικά πράγματα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους. Η βόλτα του σκύλου είναι ένα από αυτά τα πράγματα που δεν αναβάλλονται. Όχι τουλάχιστον αν θέλει κανείς να αποφύγει τα ατυχήματα. Βρέθηκα λοιπόν να περπατώ στην ψιλή βροχή και να διαγωνίζομαι με τους σκύλους μου, στο ποιος θα μυρίσει περισσότερο τις νοτισμένες μυρωδιές της πόλης. Κάθε φορά που περνά έστω και μισή ώρα από το τελευταίο τσιγάρο, ξαφνιάζομαι με το πόσο γρήγορα επανέρχεται η αίσθηση της όσφρησης. Μιλώντας για αισθήσεις, αν και δεν έχω τα παροιμιώδη μάτια της κουκουβάγιας, η ματιά μου έχει εκπαιδευτεί στο να ξεχωρίζει κάποια σχήματα από μακρυά. Περπατώντας, εντόπισα στο απέναντι πεζοδρόμιο μια βιτρίνα χρωματοπωλείου. Διέσχισα τον δρόμο και ζήτησα ένα χρωματολόγιο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Είχα γράψει παλαιότερα, μεταξύ άλλων, για την χρήση της ορχιδέας στην διαφήμιση. Το εξώφυλλο του χρωματολογίου ήταν άλλη μια τέτοια περίπτωση. Χάρηκα που ήταν ελληνικής εταιρείας και ομολογώ πως το βρήκα και έξυπνο. Ξεφυλλίζοντας τις παλέτες τους βρήκα το χρώμα 46-Ορχιδέα. Σκέφτηκα τις νέες παραλαβές από ορχιδέες στο κατάστημα. Καμιά τους δεν είχε το χρώμα 46, παρόλο που σαν χρώμα μου άρεσε για κάποιον τοίχο.

Επέστρεψα σπίτι και ασχολήθηκα με την προσθήκη των ορχιδέων φαλαινόψις στο κατάστημα. Συνεχίζω να πιστεύω πως μπορούν να δώσουν χρώμα στην ζωή των ανθρώπων και ας μην είναι το 46.



Επαναπροσδιορίζοντας την γλάστρα της ορχιδέας

Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε κάποια ορχιδέα για να διακοσμεί το σπίτι μας. Έστω, όλοι μας έχουμε δει μία σε κάποιο σπίτι ή κατάστημα. Ενώ το ίδιο το φυτό και κυρίως τα λουλούδια του είναι ένα θαύμα σχεδιασμού -πολλές φορές εξυπηρετώντας της προσέγγιση από έναν και μοναδικό επικονιαστή- η διακοσμητική τους παρουσίαση περιορίζεται σε διαφορετικά χρώματα γλάστρας. Εντάξει, υπάρχουν και διαφορετικές φόρμες γλάστρας, όλες όμως έχουν ένα κοινό παρονομαστή: Μια βέργα μπαμπού, και ένα μανταλάκι που θυμίζει πιαστράκι για μαλλιά να στηρίζει τον ανθοφόρο. Δεν λείπουν και αυτές που στηρίζουν τον ανθοφόρο στο μπαμπού με ένα επικαλυμμένο με μαλακό υλικό, κομμάτι σύρμα.

Για πολλά χρόνια το στήσιμο του φυτού, με τον ανθοφόρο σε όρθια θέση στηριζόμενο σε μια βέργα μπαμπού, ήταν τόσο διακοσμητική τάση όσο και πρακτική ανάγκη. Φυτά σε ανθοφορία μπορούσαν να συσκευαστούν και να μεταφερθούν ευκολότερα στο εμπόριο, καταλαμβάνοντας μικρότερο εμβαδόν, ενώ η οικονομική λύση του μπαμπού με το μανταλάκι, διασφάλιζε το φυτό σε περίπτωση αναταράξεων από τυχών σπασίματα του ανθοφόρου μίσχου.

Στα πλαίσια της αισθητικής αναβάθμισης, πολλοί μεγάλοι καλλιεργητές άλλαξαν την μορφή από το μανταλάκι, έτσι από απλουστευμένα σχήματα, γεννήθηκαν μανταλάκια σαλιγκαράκια, μαργαρίτες, ή τα περισσότερο γνωστά μανταλάκια πεταλούδες και λιβελούλες σε φωσφορούχα ημιδιάφανα χρώματα.

Ο Yeonju Yang, το ήμισυ του Λονδρέζικου στούντιο σχεδίου Yang:Ripol, είχε αρχίσει να φροντίζει ορχιδέες πριν από πέντε χρόνια, μέχρι που πρόσφατα είχε μια μοναδική έμπνευση. Να επαναπροσδιορίσει σχεδιαστικά την γλάστρα της ορχιδέας προσφέροντας ένα ιδιαίτερο αισθητικό αποτέλεσμα.

Αντί να ακολουθήσει την τάση με το καρφωμένο μηχανισμό στήριξης αποφάσισε να τον αποστασιοποιήσει εντελώς από το φυτό. Καθαρές γραμμές, βιομηχανικό σχέδιο, με έναν κύλινδρο από ατσάλι επικαλυμμένο με κονιορτοποιημένη βαφή να φιλοξενεί το φυτό ως γλάστρα και μια κάθετη ατσάλινη ράβδο στήριξης να συγκρατείται μόνο από την ελαστικότητα του υλικού σε μια σχισμή. Ο ανθοφόρος στηρίζεται από τον γάντζο μιας δεύτερης οριζόντιας ράβδου, ο οποίος μπορεί να προσαρμοστεί στον χώρο για το καλύτερο δυνατόν αισθητικό αποτέλεσμα και στήριξη.

Σε επικοινωνία με το myorchid.gr ο Claudio Ripol – Διευθυντής Δημιουργικού, δήλωσε: Η έμπνευση μας προήρθε από τον εξοπλισμό χημικών εργαστηρίων όπως οι προσαρμόσιμες μεταλλικές κατασκευές που κρατούν τους γυάλινους δοκιμαστικούς σωλήνες, φιαλίδια κλπ. Ήμασταν αποφασισμένοι να βρούμε μια ομορφότερη λύση από την στάνταρ με το ξυλαράκι και τα μανταλάκια για τα μαλλιά.

Περισσότερα για το στούντιο Yang:Ripol ακολουθώντας τον σύνδεσμο.

 



Γκρίζο

Λένε πως αυτό που φοβόμαστε, πολλές φορές το ευχόμαστε ενδόμυχα. Φαντάζομαι όλοι μας ακούσαμε κάποιον να προβληματίζεται για το «πως θα βάλουμε πετρέλαιο αυτόν τον χειμώνα». Ταυτόχρονα, όλοι μας γκρινιάζοντας για την ζέστη και την απουσία του φθινοπώρου, ευχόμασταν να αλλάξει επιτέλους ο καιρός. Ευτυχώς ή δυστυχώς άλλαξε. Τις τελευταίες μέρες βρέχει συνέχεια, έχει συννεφιά και γενικά ο καιρός είναι μουντός. Για κάποιους ίσως αυτή η συννεφιά και η χαρακτηριστική μυρωδιά της βροχής να φαντάζουν ρομαντικά. Νωρίτερα στη βόλτα τα σκυλιά μου, είδα ένα νέο ζευγάρι να αγκαλιάζεται, να στροβιλίζονται, να φιλιέται και να φωνάζει. Η κοπέλα περισσότερο. Παραπονιόταν πως θα τους δει ο κόσμος και όμως ο τόνος της φωνής της δεν ήταν απαγορευτικός, αντίθετα προκαλούσε περισσότερες αγκαλιές. Και ο νεαρός συνέχισε. Χάθηκαν στο γκρίζο μιας γωνίας.

Συνάντησα μια γειτόνισσα με τον σκύλο της. Παίξαμε όλοι μαζί με τα σκυλιά. Ξεκίνησε πάλι να βρέχει και συνεχίσαμε να τρέχουμε στο πάρκο και να παίζουμε όλοι μαζί μούσκεμα. Λαχάνιασα λίγο, μάλλον από το τρέξιμο και το γέλιο. Άναψα ένα τσιγάρο και ρουφώντας τον καπνό ένιωσα την γλυκιά ζάλη που εγκλωβίζει τους καπνιστές σε αυτή την κακή συνήθεια. Φύσηξα τον καπνό και όσο και αν διαλυόταν, το γκρίζο χρώμα του συνέχιζε να βρίσκεται μπροστά μου. Γύρω μου. Όλη η πόλη σε αποχρώσεις του γκρι και στους ήχους του ψιλόβροχου.

Ένας ταξιτζής και μια κυρία διαπληκτιζόταν στην επόμενη γωνία, έχοντας αφήσει τα αυτοκίνητά τους στην μέση του δρόμου. Ένας κύριος που ξεμόνταρε παλέτες έδινε δίκιο στον ταξιτζή -διερχόταν τον μονόδρομο με την σωστή κατεύθυνση- πριν συνεχίσει το έργο του. Ένας παππούς με γκρι κοστούμι είχε μια σακούλα σούπερ μάρκετ στο κεφάλι και αντί για ομπρέλα κράταγε μια τσάντα με κολοκυθάκια στο χέρι.

Γύρισα σπίτι και πριν καθίσω στο γραφείο άλλαξα ρούχα. Φτερνίζομαι συνεχώς τα τελευταία λεπτά. Φωτογραφίζω μια μίνι φουξ φαλαινόψις που ανθίζει και σπάει το μονότονο γκρι με την παρουσία της. Δεν είναι η μόνη, ακόμη και τις γκρι μέρες υπάρχουν πολλά χρώματα στις στιγμές μας.